‘We moeten veel meer vermenselijken in plaats van te ontmenselijken’

zometeen is het 2019, de laatste der turbulente tienerjaren van de 21e eeuw. en we kunnen beweren dat ze flink gepuberd heeft, die 21e eeuw. onze grootste wens is dan ook dat stilaan de jaren van verstand mag komen, zodat we aan een sterke en voorspoedige toekomst kunnen opbouwen met de energie en het optimisme van pronte jongvolwassenen. delenwe willen veel meer vermenselijken in mogelijkheid van te ontmenselijken. zonder desondanks de jeugdige stoutmoedigheid en kwajongen te verliezen. wat zou u er bijvoorbeeld van denken om hier, als opmerkelijke nieuwjaarsstunt, de kreet van het vlaams belang te stelen? mits een open psyche en een eenvoudige taalkundige ingreep, wordt ‘eerst onze mensen ‘ immers een chic warme en inclusieve slogan. het volstaat de nadruk te verleggen van ‘onze ‘ op ‘mensen ‘, en je raakt de essentie van waar een maatschappij voor zou willen staan. ‘eerst onze mensen ‘ benadrukt immers de idee dat de mens centraal moet staan in alles wat we als maatschappij doen en alles wat we als maatschappij beslissen. we willen veel meer vermenselijken in mogelijkheid van te ontmenselijken. vluchtelingen en migranten zijn mensen, allochtonen en autochtonen zijn mensen, witte en zwarten zijn mensen, werknemers en werkgevers zijn mensen, ( anders ) gelovigen en ongelovigen zijn mensen. we zijn allen mensen en we kunnen al eens van opinie vari\xebren, soms zelfs heel erg, maar uiteindelijk begeren we allen hetzelfde, immers het best mogelijke leven voor onszelf en onze naasten. laten we minder polariseren en meer integreren. dat laatste gebeurt niet automatisch, daar moet aan gewerkt worden. de overheid speelt daar waar een omvangrijke rol in, maar we kunnen er individueel ook heel wat steentjes toe bijdragen. van de overheid zal het zo onmiddellijk echter niet komen, met de verkiezingen in het prognose en de verharde politieke verhoudingen na het vallen van de regering. toestaan we dus als mens dan onderwijl beogen om meer open te staan voor mekaar, zelfs als de ander niet onmiddellijk dezelfde rondheid toont. natuurlijk kan niet alles opgelost geworden en natuurlijk kan je niet allemaal tevreden beweren, maar als we mekaar een eind tegemoet komen, zal we zeker beter opschieten, in de gevari\xeberde betekenissen van het woord. toestaan we gaan voor meer inclusie, in mogelijkheid van exclusie. het veel te uitdrukkelijke identiteitsdenken is de voorbije jaren geheel ontspoord, zowel ter rechter- als ter linkerzijde. de opgeblazen focus op teint, kunne, innerlijk of andere aangeboren kenmerken, vormen niet ge\xefsoleerd dat we mensen in hokjes opsluiten, maar dat we hen dus niet in de eerste mogelijkheid als mensen zien, maar als deel van die groep waartoe ze behoren. of dat nu is om hen daarom te discrimineren of net om een voorkeursbehandeling te schenken, het zorgt ge\xefsoleerd maar voor tweespalt, ondertussen we net tezamen willen leven om er ook met zijn allemaal beter van te worden. eens we naar mekaar aanhoren, zal trouwens blijken dat onze visies en meningen zelfs wat de omvangrijke vraagstukken van onze tijd betreft, niet eens zo ver uit mekaar liggen. neem nu migratie : hoe gaarne we het ook op de vleugelspeler drijven, niemand is voor wijd open, noch voor hermetisch gesloten grenzen. allemaal is het erover eens dat we niet zomaar allemaal kunnen en begeren ontvangen, maar dat we wel allemaal op een menswaardige en meedogende wijze willen opvangen. toestaan we daarom de mens niet uit het oog verliezen die achter de procedures en quota zitten waarover zo bitsig gestreden wordt. delenhet sociale textielwaren is maar zo sterk als zijn zwakste schakel. de mens centraal leggen, houdt ook in dat we ons meer concentreren op het lokale. het gekende sociale textielwaren is immers maar zo sterk als zijn zwakste schakel. als we de vezels nauwer aantrekken en sterke lokale kernen grootbrengen, wordt het globale netwerk automatisch ook een heel stuk sterker. het ergste wat een mens kan attaqueren, is machteloosheid. we zijn sociale, solidaire wezens, maar we willen ook kunnen voelen dat wie we zijn en wat we doen er ook echt toe doet. een mooi voorbeeld daarvan zijn de jaarlijkse acties rond het gekende music for life. jaar na jaar geworden records geradbraakt, niet ge\xefsoleerd van geld dat ingezameld wordt, maar voornamelijk ook van de vele omvangrijke en geringe acties die mensen leslokaal op het getouw zetten. dan kan je dat met een cynische uithaal aan de kant vegen als gewetensusserij of meligheid, maar feit is dat we er ons goed bij voelen, dat al wie deelneemt zich een waardevol deel voelt van een omvangrijke, hechte groep en dat er een sterk intu\xeftie van samenhorigheid voortkomen, die veel dieper gaat dan wanneer de rode duivels nog eens een goeie wedstijd spelenlaten we dus in 2019 niet bang zijn om ons met omvangrijke fierheid maatschappelijk en vlaams te vertonen, want als er iets in het dna van de vlaming zit, waar zijn of haar roots ook mag ligt, dan is het hartelijkheid, rondheid, vriendelijkheid en verdraagzaamheid. we hebben het eerder al gehoopt, toestaan we het nu ook als ultieme wens nuttigen : toestaan we in 2019 tezamen de beste wegen en oplossingen zoeken om te opbouwen aan ons vlaanderen in 5g : gemeenschapsbouwend, gedreven, gastvrij, knus en goedlachs. aangenaam eindejaar en een gelukkig nieuwjaar! Tom garcia is kernlid van vlinks.